Recenzja książki Volkera Koopa „Werwolf. Ostatni zaciąg Himmlera”

„Werwolf (wilkołak) bez wątpienia należy do tych struktur SS, wokół których im dalej od zakończenia II wojny światowej, tym więcej krąży legend. Reichsführer SS Heinrich Himmler powołał tą organizację do życia we wrześniu 1944 r. Jego wilkołaki miały za zadanie nękać jako partyzanci wkraczające na terytorium Niemiec wrogie armie aktami sabotażu i terroru, a także likwidować zdrajców, podejmujących współpracę z siłami okupacyjnymi”

Werwolf założony został we wrześniu 1944 roku przez Himmlera, kiedy wojska alianckie zarówno na Zachodzie, jak i Wschodzie Europy niszczyły armie niemieckie. Dla Reichsführera SS była organizacją, która dzięki sabotażowi oraz terrorowi i zastraszaniu tych Niemców, podejmujących współpracę z aliantami, miała opóźniać działania wrogich armii, zaś ludność cywilną zmusić do dalszego posłuszeństwa. Działalność Werwolfu to jednak niezliczone zbrodnie przeciwko ludzkości. Mimo to, już po wojnie wielu jej członków nie zasiadło na ławie oskarżonych, nie poniosło odpowiedzialności za terror, a jeśli nawet, to było łagodne wyroki skazujące lub wręcz ułaskawiano oskarżonych.

Czytaj dalej

Recenzja książki Christophera Ailsby „Waffen – SS. Piekło na froncie wschodnim”

foto1Fanatyczne oddanie, ślepe posłuszeństwo wobec przełożonych, wierność zasadom oraz pogarda dla śmierci. To cechy oddziałów Waffen – SS, które wykorzystywały je do niewyobrażalnych zbrodni popełnianych głównie na Wschodzie, a zwłaszcza podczas kampanii rosyjskiej, począwszy od 1941 roku. Temat ten poruszył w swojej publikacji Christopher Ailsby, który ukazał cały system nienawiści w jakim działały oddziały Waffen – SS. Opisy zbrodni dokonywanych przez te jednostki są przerażające, jednak autor książki ukazując je czytelnikowi, chciał pokazać do czego zdolny jest człowiek fanatycznie zapatrzony w zbrodniczą ideologię.

Czytaj dalej

Recenzja książki Katrin Himmler i Michaela Wildta „Himmler. Listy Ludobójcy”

Himmler_listy_ludobojcy„Centralnym punktem niniejszej publikacji jest wymiana listów pomiędzy Heinrichem a Margą Himmlerami, prowadzona w latach 1927-45. Pisane odręcznie listy Heinricha Himmlera pochodzące ze zbioru znalezionego przez Archiwum Federalne w Koblencji zostały w całości przetranskrybowane i przedrukowane tu w oryginalnej formie, a zatem zgodnie z zasadami obowiązującej ówcześnie pisowni, jak również ze wszystkimi błędami gramatycznymi i ortograficznymi”

Tak wygląda struktura publikacji, którą opisują autorzy książki Katrin Himmler i Michael Wildt. Prezentując czytelnikowi listy Heinricha Himmlera do żony Margi oraz jej listy do męża zostało upublicznione jedno z najważniejszych źródeł II wojny światowej. Po wojnie krążyły oczywiście plotki o pamiętnikach Adolfa Hitlera, których do dziś jednak nigdy nie odnaleziono, oczywiście jeśli w ogóle istniały. Zupełnie inaczej wygląda historia listów Himmlera do żony, które zostały odnalezione po wojnie w Gmund nad jeziorem Tegern. Z kolei listy Margi – żony Himmlera niedawno zostały ujawnione w Izraelu i od razu stały się prawdziwą sensacją. Publikacja Katrin Himmler i Michaela Wildta obejmuje obszerną wymianę korespondencji pomiędzy małżonkami z okresu od 1927 roku do zakończenia wojny w 1945 roku. Dla historyków śledzących życie Heinricha Himmlera, jego postawę wobec nazistowskiej ideologii, zbrodniczych planów oraz sytuacji rodzinnej, to jedno z najważniejszych źródeł. Jakiekolwiek relacje świadków nie mogą się z nim równać, bowiem zawarte w nich są prawdziwe odczucia Reichsführera SS, jego poglądy oraz wizja, jaką roztaczał w związku ze swoją działalnością.

Czytaj dalej

Recenzja książki Eckarta Conze, Norberta Freia, Petera Hayesa i Moshe Zimmermanna „Urząd. Niemieccy dyplomaci w III Rzeszy i w RFN”

c10fe06d2c89ff9efa0e2b3d042d312aCzy dyplomaci niemieccy za czasów rządów Adolfa Hitlera byli niezależni? Czy też całkowicie podporządkowani Führerowi, dla którego wypełniali wszystkie polecenia? Jak wielu z tych, którzy służyli nazistowskiemu rządowi odnalazło się w czasach powojennych Niemiec? Na te pytania próbują odpowiedzieć autorzy niezwykłej publikacji, którzy przez cztery lata prowadzili badania w ramach Niezależnej Komisji Historyków do Zbadania Historii Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Czasach Narodowego Socjalizmu i Republiki Federalnej. Ta książka jest owocem ich pracy, jednak jak piszą autorzy:

„Z faktem tym nie wiąże się bynajmniej oczekiwanie zakończenie wszelkich dyskusji na temat początków i przeszłości służby dyplomatycznej Republiki Federalnej Niemiec”

Dyskusji, która będzie trwała nadal, bowiem kwestii tej nie da się zakończyć. Po wojnie zbyt wielu dyplomatów związanych było z rządami nazistów, a ich przejście i służba na rzecz nowego, demokratycznego rządu Republiki Federalnej Niemiec musiała budzić sprzeciw wielu osób.

„Urząd. Niemieccy dyplomaci w III Rzeszy i w RFN” to publikacja, której celem jest ukazanie nie tylko polityki zagranicznej Niemiec, ale przede wszystkim postawy dyplomatów oraz oddziaływania przeszłości nazistowskiej Ministerstwa Spraw Zagranicznych na jego rozwój po ponownym powołaniu do życia w 1951 roku. Autorzy krok po kroku począwszy od nastania dyktatury nazistowskiej aż po rządy Willy`ego Brandta przedstawiają najważniejsze fakty z dziejów polityki zagranicznej Niemiec. Poznamy dokładnie historię niemieckiego MSZ przed wybuchem II wojny światowej, sprawę dojścia do władzy i wpływu na politykę zagraniczną III Rzeszy Joachima von Ribbentropa, kwestię Anschlussu Austrii, zajęcie Czechosłowacji i przygotowań do wojny z Polską. To w tym czasie, jak zwracają uwagę autorzy publikacji wykształcił się aparat dyplomatyczny pod wodzą Ribbentropa, który przez cały okres wojny skutecznie i realizował wszystkie zalecenia Adolfa Hitlera.

Historycy odnieśli się także między innymi do kwestii ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej i polityki wobec Żydów. Jak piszą autorzy:

„Ministerstwo Spraw Zagranicznych nieustannie jednak podnosiło sprzeciw wobec emigracji Żydów, zwłaszcza żydowskich intelektualistów”

„Nie zawsze jednak SS i instancje policyjne Rzeszy włączały Ministerstwo Spraw Zagranicznych – ku ogromnemu niezadowoleniu dyplomatów – do narad i podejmowania decyzji co do sposób postępowania wobec Żydów”

Autorzy starają się bowiem w pełni zobrazować jak wyglądały stosunki między MSZ a SS i jej przywódcami odnośnie polityki wobec Żydów. Ministerstwo Spraw Zagranicznych dostrzegając potencjał intelektualny wśród żyjących w Rzeszy Żydów sprzeciwiało się ich deportacjom i wymuszonej emigracji. Na nic jednak się to zdało. Siepacze z SS dążący tylko do zagłady narodu żydowskiego za nic mieli ostrzeżenia niemieckiego MSZ. To niewątpliwie jeden z najciekawszych wątków poruszonych przez autorów w książce.

Kolejną poruszoną kwestią przez historyków są opisy polityki zagranicznej w podbitych przez Niemców krajach. Tutaj także autorzy podkreślają odmienne poglądy w MSZ i głównych polityków nazistowskiego rządu. Nie bez znaczenie jest także poruszona w książce sprawa formowania się antyhitlerowskiej opozycji, która miała także swoich przedstawicieli w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a szczególną rolę odegrali: Fritz Kolbe i Gerhart Feine.

Wraz z upadkiem Hitlera i III Rzeszy przyszło także rozliczenie zbrodniarzy wojennych, wśród których nie brakowało osób związanych z prowadzoną przez Niemcy agresywną polityka zagraniczną. To na procesie norymberskim skazano na śmierć między innymi Ribbentropa, a innych dyplomatów na wieloletnie więzienie, jak: Ernst von Weizsäcker, Edmund Veesenmayer czy Wilhelm Keppler. Możemy sobie dzisiaj zadać pytanie, czy aby wszyscy najważniejsi przedstawiciele służby dyplomatycznej nazistowskich Niemiec stanęli przed sądem i odpowiedzieli za swoje zbrodnicze działania? Historia pokazała, że wielu wysoko postawionych dygnitarzy i dyplomatów nazistowskich nie odpowiedziała za popełnione przestępstwa. Jak więc część tych ludzi, którzy aktywnie służyli i działali na rzecz nazistowskiego reżimu odnalazła się w nowych Niemczech? Na to pytanie w kolejnych rozdziałach książki starają się odpowiedzieć autorzy. Jak tworzono nowe struktury MSZ, kim byli dyplomaci, jak układały się stosunki z Izraelem, sprawa procesu Eichmanna czy wreszcie jaką politykę zagraniczną i z kim prowadził Konrad Adenauer i Willy Brandt.Najważniejszym jednak przekazem czterech historyków jest fakt, że przez całe dziesięciolecia przeszłość III Rzeszy Niemieckiej i jej polityka zagraniczna kładły się cieniem na polityce zagranicznej RFN, co było widoczne nawet po zjednoczeniu Niemiec. Do dziś Niemcy kierując swoją politykę zagraniczną na Wschód muszą cały czas pamiętać, że w Polsce, byłych republikach radzieckich wciąż jest żywa pamięć o popełnianych przez nazistach zbrodni. Ministerstwo Spraw Zagranicznych w okresie III Rzeszy było całkowicie uwikłane w zbrodniczą politykę. Najważniejsi dyplomaci i dostojnicy z MSZ wiedzieli o zbrodniach, realizując je na polecenie Hitlera, Himmlera i Göringa.

Publikacja „Urząd. Niemieccy dyplomaci w III Rzeszy i w RFN” to rewelacyjne kompendium wiedzy o polityce zagranicznej i ludziach z nią związanych od okresu objęcia rządów przez Adolfa Hitlera w Niemczech aż po czasy nam współczesne. Czterej autorzy dokładając wszelkich starań stworzyli książkę, która po raz kolejny pokazuje nam, że nie wszystkich dosięgła sprawiedliwość, a wielu ludzi o nieczystych sumieniach otrzymało ciepłe i dobrze płatne posady w nowych Niemczech. Ten fakt został jednak ponownie uwidoczniony. To sprawia, że niniejsza książka jest kolejnym dowodem na to, że część społeczeństwa niemieckiego ma świadomość faktu, że sprawiedliwość nie dosięgła wielu z tych, którzy powinni podzielić los Ribbentropa i jego współpracowników.

Polecam każdemu tą książkę. Naprawdę warto ją przeczytać, aby lepiej zrozumieć nie tylko politykę zagraniczną Niemiec na przestrzeni blisko siedemdziesięciu lat, ale zobaczyć, jak tworzono nowe struktury Ministerstwa Spraw Zagranicznych RFN przy pomocy dyplomatów wywodzących się z nazistowskiego reżimu.

Autorzy: Eckart Conze, Norbert Frei, Peter Hayes i Moshe Zimmermann;
Tytuł: „Urząd. Niemieccy dyplomaci w III Rzeszy i w RFN”;
Wydawca: Wydawnictwo Dolnośląskie;
Rok i miejsce wydania: Wrocław 2014 rok;
Liczba stron: 720;
Cena: 59,12 zł;
Więcej tutaj

Wyjątkowo Polecam!!!

Tomasz Sanecki,
Bytom, 3 listopada 2014 r.

Recenzja książki Leszka Adamczewskiego „Skarby w cieniu swastyki”

461„…Erich Koch z pewnością wie, gdzie została ukryta Komnata Bursztynowa, jednakże nie chce tego powiedzieć…”

”…Toplitz. To jezioro było przedmiotem zainteresowania nazistów, którzy prowadzili na nim próby z tajną bronią, a w końcu wojny zatopili kilkadziesiąt tajemniczych skrzyń”

„Jezu Chryste – wyrwało się jednemu z siedmiu oficerów amerykańskich, którzy 7 kwietnia 1945 roku zjechali 630 metrów pod ziemię do wyrobisk górniczych kopalni Kaiseroda. Gdy wysadzono w powietrze drzwi do podziemnej komory, w świetle latarek elektrycznych ukazał im się widok, którego później nie mieli już nigdy zapomnieć…”

Kiedy Wehrmacht w 1945 roku ponosił klęski na wszystkich frontach i koniec III Rzeszy Niemieckiej był już bliski, naziści rozpoczęli gorączkowe poszukiwania miejsce, gdzie mogli ukryć rabowane przez sześć lat wojny dzieła sztuki, złoto, pieniądze i dobra kultury w całej Europie. Po raz kolejny jestem pod wrażeniem książki Leszka Adamczewskiego. Poznański pisarz i dziennikarz rewelacyjnie przedstawił poszukiwania skarbów nazistów, z których większość wciąż gdzieś spoczywa bądź jest ukrywana przed opinią publiczną. Autor powołując się na dokumenty archiwalne, zdjęcia, a także wspomnienia osób, które przeżyły wojenną tragedię i były świadkami próby ukrycia zrabowanych kosztowności, opisał największe tajemnicze II wojny światowej. A były nimi próby ukrycia zrabowanych kosztowności, dzieł sztuki i złota przez nazistów.

Adamczewski stara się także odnaleźć odpowiedź na pytanie: co działo się z przejętymi przez aliantów skarbami? Niestety, jak pisze poznański historyk większość z nich została zarekwirowana. Najcenniejsze zbiory kulturalne trafiały w ręce Amerykanów bądź Rosjan, którzy dodatkowo organizując tzw. „Brygady Trofiejne” dokonywali kradzieży również sprzętu przemysłowego. Szczególnie ten proceder odczuły największe miasta i Górny Śląsk, gdzie z Bytomia, Katowic, Zdzieszowic czy Kędzierzyna Koźla specjalne oddziały radzieckie wywoziły cały sprzęt przemysłowy, ogałacając przyznane Polsce tereny, które miały pomóc w odbudowie naszego państwa.

W książce Adamczewski przytacza także ciekawe epizody dotyczące Ericha Kocha, między innymi dziwne ubytki w jego pamięci, polowanie Niemców na obrazy Jana Matejki, a zwłaszcza Bitwę pod Grunwaldem, która przez nazistów była znienawidzona czy kwestię poszukiwań przez służby PRL-u zrabowanych przez nazistów skarbów i dzieł sztuki. Autor jednoznacznie podkreśla, jak wiele ukrywają przed nami Amerykanie, Brytyjczycy, Rosjanie i Niemcy. Do dziś, jak sugeruje Adamczewski, są osoby, który pilnują, aby niewygodne dokumenty i fakty pozostały na zawsze tajemnicą. Dlaczego to robią, kto za nimi stoi, czego się boją? Na te pytania stara się odpowiedzieć autor publikacji, która otwiera wiele zamkniętych rozdziałów z dziejów II wojny światowej.

Najciekawszym epizodem opisanym przez Adamczewskiego jest sprawa Bursztynowej Komnaty. W tej kwestii autor podaje wiele ciekawostek, począwszy od zainteresowania nią Służby Bezpieczeństwa po zniszczenie jej przez Rosjan. Do dziś jednak autor jednoznacznie wskazuje, że:

„Przez długie lata powojenne Bursztynowa Komnata była (podejrzewam, że dla wielu osób nie tylko w Polsce nadal jest) swoistym symbolem zaginionych podczas drugiej wojny światowej skarbów kultury”

„…Powtórzę to jeszcze raz. Bursztynowa Komnata nie zaginęła. Pozostawiono ją na pastwę losu”

Czyżby autor miał rację i Bursztynowej Komnaty nigdy nie ukryto? Czym potwierdza tą tezę Leszek Adamczewski? Dla takich sensacji warto przeczytać „Skarby w cieniu swastyki”. Szczególnie Polecam!!!

Leszek Adamczewski – poznański pisarz, dziennikarz, urodzony w 1948 roku w Szczecinie. Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, w latach 1972-2008 pracował w redakcjach „Expressu Poznańskiego”, magazynu „Tydzień” i „Głosu Wielkopolskiego” Autor bestsellerowego „Zmierzchu bogów w Posen”, a także takich książek jak: „Pierwszy błysk”, „Skarby w cieniu swastyki” czy „Podziemny skarbiec Rzeszy”.

Autor: Leszek Adamczewski;
Tytuł: „Skarby w cieniu swastyki”;
Wydawca: Wydawnictwo Replika;
Miejsce i rok wydania: Wydania II, Zakrzewo 2013;
Liczba stron: 308:
Cena: 34,90;
Więcej: tutaj

Szczególnie Polecam!!!

Tomasz Sanecki,
Bytom, 21 lipca 2014 r.

Recenzja książki Mariana Zacharskiego „Operacja Reichswehra. Kulisy wywiadu II RP”

Operacja-Reichswehra-Kulisy-wywiadu-II-RP_Marian-Zacharski,images_product,3,978-83-7785-273-6Polski wywiad okresu międzywojennego należał do jednego z najlepszych w Europie. Do dziś krążą legendy o wyczynach polskich agentów, którzy potrafili wydobyć najściślej tajne informacje. Polski wywiad miał ponoć posiadać informacji dotyczące przygotowań III Rzeszy Niemieckiej do wojny z Polską. Czy polskie dowództwo i władze miały świadomość faktu, że dysproporcje między oboma państwami są ogromne i może to doprowadzić do tragedii? Ten temat podejmuje w swojej najnowszej publikacji Marian Zacharski „Operacja Reichswehra. Kulisy wywiadu II RP”. Autor to emerytowany generał brygady, były funkcjonariusz wywiadu PRL oraz Urzędu Ochrony Państwa. Niewątpliwie to dodaje smaczku wydanej przez Zacharskiego książce, która bez wątpienia jest jednym z bestsellerów ostatnich lat jeśli chodzi o publikację poświęcone polskiemu wywiadowi.

„Tym, co zabolało mnie najbardziej w czasie studiowania poszczególnych spraw, była nonszalancja oficerów polskiego wywiadu, brak podstawowej troski o los agenta, niewystarczające ostrzeganie o grożących mu niebezpieczeństwach, niezwracanie uwagi na nieprawidłowości w postępowaniu, które w prostej linii mogą prowadzić do nieszczęścia w postaci aresztowania, a w jego konsekwencji do surowego wyroku sądowego”

Tak pisze o polskim wywiadzie Marian Zacharski i za takie słowa cenię książkę byłego agenta polskich służb specjalnych. Za to, że autor nie boi się obalić legend, jakie krążyły wokół polskiego wywiadu w okresie II Rzeczpospolitej. Nie ujmuje tutaj wielkim sukcesom polskich agentów, wśród których najlepszym był bezsprzecznie rotmistrz Jerzy Sosnowski, jednak autor książki ukazuje nam kulejący wywiad polski, wszechobecnych zdrajców, agentów, a także porażki, które kosztowały życie wielu doświadczonych i dobrych, a przede wszystkim lojalnych ojczyźnie agentów. Na przykładzie rotmistrza Sosnowskiego możemy zaglądnąć w kulisy polskiego wywiadu. Co takiego w sobie miał rotmistrz? Dlaczego tak bardzo interesowały się nim kobiety? Jakie stosował metody wywiadowcze? I wreszcie, jak Sosnowski wpadł? Kto go zdradził, dlaczego i z jakich powodów? Na te pytania stara się odpowiedzieć generał Zacharski, który wykorzystując losy i działalność rotmistrza Sosnowskiego ukazał nam kulisy wojny wywiadów – polskiego i niemieckiego.

Zacharski opierając się na dokumentach źródłowych i materiałach archiwalnych stworzył kompendium wiedzy o polskim wywiadzie w czasach II RP, ale nie tylko. Autor rozpoczynając pracę wprowadza czytelnika w ówczesny kształt polityczny Europy i panujące wówczas animozje między państwami, które tworzyły się wówczas na Starym Kontynencie. Zacharski dość ciekawie opisuje rolę Józefa Piłsudskiego w walkę o niepodległą Polską, a także kwestię górnośląską i trwające w latach 1919-1921 walki polsko-niemieckie o kształt tamtejszej granicy. Autor wspomniał także o jednym z najważniejszych porozumień, jakie Niemcy podpisali po zakończeniu I wojny światowej – traktacie w Rapallo w 1922 roku. To porozumienie umożliwiło Niemcom współpracę z Rosją Radziecką w kwestiach nie tylko gospodarczych, ale co najważniejsze również militarnych. Poruszone przez Mariana Zacharskiego kwestie niewątpliwie pomagają czytelnikowi zrozumieć charakter późniejszej wojny wywiadów między Polską a Niemcami, w której nasz wywiad poniósł zarówno spektakularne sukcesy, jak i gorzkie porażki.

Autor zadał sobie wiele trudu zgłębiając archiwa, materiały źródłowe, dokumenty, dzięki czemu powstała jedna z najlepszych w ostatnich latach pozycji o polskim wywiadzie czasów II RP. W książce autor poświęcił wiele czasu rotmistrzowi Sosnowskiemu i jego roli w polskim wywiadzie. Zacharski dość skrupulatnie opisuje kwestie zdemaskowania polskiego agenta w Niemczech, jego proces i powrót do Polski, możliwy dzięki wymianie agentów. Jego dalszy los, który można nazwać farsą – między innymi oskarżenie o zdradę, proces i więzienie są tylko dowodem na to, jak działały polskie służby, dość łatwo osądzając tych, którzy wiernie służyli ojczyźnie. Postać rotmistrza Jerzego Sosnowskiego została wykorzystana przez Andrzeja Konica w rewelacyjnym serialu „Pogranicze w ogniu”, będącego zapisem prowadzonej walki wywiadów między Polską a Niemcami i późniejszą III Rzeszą Niemiecką.

Dla historyków, a także miłośników gry wywiadów, a szczególnie interesujących się „wojną wywiadów” między Polską a Niemcami w latach 1919-1939, książka Zacharskiego to wspaniałe kompendium wiedzy. Autor odbarwia wiele mitów polskiego wywiadu, podkreślając jednak, że wówczas należeliśmy do światowej czołówki, jeśli chodzi o osiągnięcia. Warto tu wspomnieć chociażby o Enigmie, będącej jednym z największych polskich sukcesów, który bez wątpienia przyczynił się do zwycięstwa aliantów podczas II wojny światowej.

O autorze: Generał Marian Zacharski – emerytowany generał brygady, były funkcjonariusz wywiadu PRL oraz Urzędu Ochrony Państwa. Polski agent schwytany i skazany w Stanach Zjednoczonych na karę dożywotniego więzienia. Do Polski powrócił dzięki wymianie agentów, gdzie nadal pracował dla służb specjalnych. Jest autorem takich publikacji jak: „Nazywam się Zacharski. Marian Zacharski. Wbrew regułom” oraz „Rosyjska ruletka”.

Autor: Marian Zacharski;
Tytuł: „Operacja Reichswehra. Kulisy wywiadu II RP”;
Wydawca: Wydawnictwo Zysk i S-ka;
Miejsce i rok wydania: Poznań 2013;
Liczba stron: 1216;
Cena: 61,50 zł
Więcej tutaj

Szczególnie Polecam!!!

Tomasz Sanecki,
Bytom, 14 lipca 2014 r.

Recenzja książki Martina Gilberta „Druga wojna światowa”

978-83-7506-710-1„Druga wojna światowa należała do najbardziej krwawych konfliktów w historii ludzkości; zginęło ponad 46 milionów żołnierzy i cywilów, z których wielu padło ofiarą straszliwego okrucieństwa…”

„..Jest więc oczywiste, że wiele stronic tej książki zapełniają losy milionów ofiar – tych, którzy najbardziej ucierpieli podczas wojennych zmagań…”

Te dwa cytaty z pierwszego rozdziału publikacji Martina Gilberta poświęconemu niemieckiej agresji na Polskę wprowadzają czytelnika w wir wydarzeń, jakie przez sześć lat rozgrywały się na frontach całego świata. Historia ludzkości nie zna bowiem bardziej wyniszczającego konfliktu. Brytyjski historyk rzetelnie, dokładnie, z uwzględnieniem najdrobniejszych szczegółów ukazał czytelnikom od poszewki wydarzenia II wojny światowej. Polityka, dyplomacja, kampanie wojenne, bitwy, losy żołnierzy i cywili zostały skrupulatnie przedstawione przez autora pracy. Publikacja ponadto stanowi pełne kompendium wiedzy o II wojnie światowej. Nic dziwnego, że na okładce widniej napis Bestseller, bowiem autor po mistrzowsku ujął wszystko, co najważniejsze w konflikcie, którego skutki odczuwamy do dziś.

Publikacja podzielona została na pięćdziesiąt trzy rozdziały. Autor rozpoczyna swoją pracę od niemieckiej agresji na Polskę w 1939 roku, a kończy dość istotnym rozdziałem poświęconym nie rozliczonym sprawom II wojny światowej. Każde wydarzenie, kampania, bitwa zostały szczegółowo i skrupulatnie przedstawione przez brytyjskiego historyka. Zachowany przez autora chronologiczny bieg wydarzeń pozwala czytelnikowi miesiąc po miesiącu, rok po roku śledzić wydarzenia, jakie rozgrywały się w latach 1939-1945. Autor dokonał także dość istotnej rzeczy. Ukazał nie tylko zmagania żołnierzy, bezsens wojny, ludzkie tragedie, ale także ich bohaterstwo, męstwo oraz pochylił się na losem niewinnych cywilów, którzy ponieśli największy ciężar tej wojny. Kolejnym atutem są wspaniałe fotografie i mapy – dokładne i z pełnym opisem, które obrazują czytelnikowi wszystkie najważniejsze działania wojenne.

Polscy czytelnicy z pewnością docenią fakt poświęcenia przez autora publikacji sporo miejsca kwestii polskiej. Udział Polaków w II wojnie światowej był bowiem nieoceniony. Wielu autorów próbuje marginalizować tą sprawę, nie robi jednak tego Martin Gilbert. Autor ukazuje Polaków w operacjach we Włoszech – Monte Cassino, poświęca sporo miejsca powstaniu warszawskiemu, operacji wojsk radzieckich w wyzwalania ziem polskich, a przede wszystkim kampanii wrześniowej w 1939 roku.

Ciekawym aspektem poruszonym przez autora jest kwestia nierozliczonych zbrodni po II wojnie światowej, odczuć ludzkich kilkadziesiąt lat po wojnie w stosunku do agresorów czy sprawa zbrodniarzy nazistowskich, którzy bez przeszkód ratowali się przed stryczkiem w Europie Zachodniej, Stanach Zjednoczonych, a przede wszystkim Ameryce Południowej. Autor zajmując się tą sprawą zastanawia się, jak doszło do tego, że ludzie odpowiedzialni za makabryczne zbrodnie, z taką łatwością dostali się zachodnich demokracji, pisząc:

„Czterdzieści lat po zakończeniu drugiej wojny światowej dość nieoczekiwanie zainteresowano się faktem, że tal wielu hitlerowskich zbrodniarzy wojennych znalazło bezpieczne schronienie na Zachodzie. Ze Stanów Zjednoczonych deportowano tych, którym można było udowodnić nazistowską przeszłość. W Wielkiej Brytanii, Australii i Kanadzie specjalne komisje badały, w jaki sposób ludzie ci dostali się do ich krajów i czy możliwe jest postawienie ich przed sądem”

Autor nie ustrzegł się jednak niedoskonałości w książce. Tą, która najbardziej może razić czytelnika jest niewątpliwie wplątanie wielu wątków w jeden rozdział. Tak stało się między innymi w rozdziale poświęconym bitwom pod Anzio i Cassino, gdzie nagle pojawiają się operacje na froncie wschodnim czy sprawa ostatecznego rozwiązania i przemówienia Himmlera w Poznaniu w 1943 roku. Mimo to, publikacja Martina Gilberta, licząca prawie tysiąc stronic, jest wspaniałym kompendium wiedzy o II wojnie światowej. Autorowi udało się bowiem zmieścić w jednej publikacji wszystkie najważniejsze aspekty wojny. Jako historyk polecam ją każdemu, kto interesuje się największym konfliktem w dziejach świata, a szczególnie studentom historii, których powinna zainteresować niniejsza publikacja.

Autor: Martina Gilberta;
Tytuł: „Druga wojna światowa”;
Wydawca: Zysk i S-ka;
Rok i miejsce wydania: Poznań 2011;
Liczba stron: 989;
Cena: 88 zł;
Więcej tutaj

Szczególnie Polecam!!!

Tomasz Sanecki
Bytom, 16 czerwca 2014 r.

Recenzja książki Francoisa Kersaudy „III Rzesza. Kulisy walki o pozycję, wpływy i władzę”

iii-rzesza-kulisy-walki-o-pozycje-wplywy-wladze„Cóż tak wstydliwego kryło się w rodzinnej przeszłości przywódcy niemieckich narodowych socjalistów”

„Nie ma wątpliwości, że sekrety rodzinne nie przestawały nękać Hitlera”

„Sześciokrotnie wydawał Gestapo rozkaz zbadania dziejów swojej rodziny, za każdym razem licząc, że uda się odnaleźć niepodważalny dowód jego aryjskiego pochodzenia”

Przytoczone fragmenty pochodzą z pierwszego rozdziału „Rodowód osnuty tajemnicą” rewelacyjnej publikacji Francoisa Kersaudy „III Rzesza. Kulisy walki o pozycję, wpływy i władzę”. Jest to niewątpliwie najciekawsza z części książki francuskiego historyka, która podejmuje temat walki o władzę w III Rzeszy Niemieckiej. Czego obawiał się Adolf Hitler, kogo się bał, dlaczego ukrywał prawdę o swoim pochodzeniu i najbliższej rodzinie? Wiele odpowiedzi na te pytania znajdziemy właśnie w publikacji Kersaudy, który z polotem przedstawił największe tajemnice Adolfa Hitlera i jego najbliższego otoczenia.

Kolejne kwestie poruszone przez autora podejmują takie sprawy i wydarzenia jak: Noc Długich Noży, w trakcie których Hitler pozbył się swoich dawnych kompanów z SA, obecność kobiet w życiu Führera i tajemnicze zgony jego kochanek, a także dwa kolejne niewyjaśnione do dziś zagadki III Rzeszy Niemieckiej – sprawa lotu Rudolfa Hessa do Wielkiej Brytanii i sprawa Wilhelma Canarisa – szefa Abwehry. Ostatnią kwestią poruszoną w książce francuskiego historyka jest zdrowie Adolfa Hitlera. Na co chorował Hitler, czy zaraził się syfilizmem, kim był Theo Morell? Co aplikował w końcu wojny wodzowi III Rzeszy, aby ten mógł funkcjonować? Odpowiedzi znajdziemy w publikacji Francoisa Kersaudy.

Książka odsłania nie tylko największe tajemnice III Rzeszy, ale przedstawia także wnikliwą analizę sytuacji i sylwetek osób, które odegrały znaczącą rolę w Niemczech. Autor ukazuje III Rzeszę jako arenę zażartej walki o pozycję, wpływy, łaskę wodza i władzę. Bezlitosny świat, w którym władcy brutalnie zwalczają konkurentów i skrywają wstydliwe prawdy o sobie. Każdy z wyższych dostojników nazistowskich Niemiec miał coś do ukrycia. Wielu z nich wykorzystywało to przeciwko swoim wrogom lub dzięki temu mogli nimi manipulować. Prekursorem był tutaj Himmler i Heydrich. Wielu generałów, członków SS, a nawet sam Hitler obawiali się Heinricha Himmlera i jego SS, która dysponowała niewygodnymi dla nich dokumentami. Ich ujawnienie mogło złamać ich kariery, a nawet doprowadzić do ich uwięzienia w obozach koncentracyjnych. Były także i przypadki niewyjaśnionej śmierci tych, którzy nie chcieli się podporządkować nazistowskiej machinie.

Publikacja Francoisa Kersaudy „III Rzesza. Kulisy walki o pozycję, wpływy i władzę” to zbiór największych i najbardziej zagadkowych wydarzeń w dziejach Adolfa Hitlera i III Rzeszy Niemieckiej. Książka warta polecenia nie tylko dla historyków, ale dla każdego kogo interesuje historia nazistowskich Niemiec i ich wodza Adolfa Hitlera.

Autor: Francois Kersaudy;
Tytuł: „III Rzesza. Kulisy walki o pozycję, wpływy i władzę”;
Wydawca: MUZA S.A.;
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2014;
Liczba stron: 288;
Cena: 28 zł;
Więcej tutaj

Szczególnie Polecam!!!

Tomasz Sanecki;
Bytom, 2 czerwca 2014 r.

Recenzja książki Petera Longericha „Himmler. Buchalter Śmierci”

Himler“Gdy tylko znalazł się w Lüneburgu, został poddany dalszemu ogólnemu badaniu lekarskiemu. W jego trakcie opierał się przed otwarciem ust. Lekarz, kapitan Wells, odkrył w nich niebieskawo zabarwiony obiekt. Gdy Wells spróbował go wyjąć, Himmler odwrócił gwałtownie głowę, by mu to uniemożliwić. Rozgryzł kapsułkę i upadł. Chciano usunąć pozostałości trucizny z ust, ale zrezygnowano po piętnastu minutach. Nie udało się przywrócić Himmlera do życia. Dokładniejsze badanie ujawniło, ze trucizną był cyjanek. Ciał Himmlera pogrzebano trzy dni po śmierci. Obecny był przy tym jedynie brytyjski oficer i trzech sierżantów, którzy wykopali grób. Nie było ceremonii religijnej, a miejsce pochówku pozostało nieoznaczone…”

Taki był koniec jednego z najważniejszych polityków III Rzeszy Niemieckiej. Prawa ręka Adolfa Hitlera, wszechwładny Reichsführer SS, twórca obozów koncentracyjnych odpowiedzialnych za masową eksterminację Żydów. Tak w skrócie można powiedzieć o Heinrichu Himmlerze. Do księgarń trafiła właśnie najnowsza biografia poświęcona przywódcy SS autorstwa Petera Longericha „Himmler. Buchalter Śmierci”. Mimo że publikacja ma prawie tysiąc stron nie powinna zrazić żadnego czytelnika. Autor przez lata zbierając materiały do biografii wykonał perfekcyjną pracę, dzięki której powstała jak dotąd najlepsza praca poświęcona Himmlerowi. Całe życie Reichsführera SS, począwszy od lat młodości, poprzez zdobywanie władzy i poklasku w partii, a później w owianej tajemnicą SS, aż do upadku III Rzeszy Niemieckiej, a wraz z nią upadku wizji Himmlera, który 23 maja 1945 roku zdecydował się oddać w ręce aliantów, zachowując pełnie spokoju, jak pisze Peter Longerich:

„…wyczerpany, ale na pozór spokojny i nieokazujący większych emocji stanął przed brytyjskimi śledczymi, którzy tymczasem ustalili jego tożsamość. W ciągu godziny stało się dla niego jasne, że jedynym wyjściem, jakie mu pozostało, jest samobójstwo. Mógł wybrać tylko czas, ale się nie śpieszył. Kiedy jednak zrozumiał, że podczas badania lekarskiego mogą mu odebrać kapsułkę z trucizną, ukrytą w ustach, rozgryzł ją, panując nad sobą do końca.”

Tak o śmierci Reichsführera SS pisze autor biografii. Jakim w rzeczywistości był człowiekiem Himmler. Co nim kierowało, że wysłał bez skrupułów na śmierć miliony niewinnych osób? Czy to prawda, że był kochającym mężem i ojcem, a z drugiej strony pałający nienawiścią do wszystkiego, co niearyjskie? Czy kierował się podejmując decyzję o ostatecznym rozwiązaniu kwestii żydowskiej? Nie tylko na te, ale także na inne pytania o życiorys i postawę Himmlera próbuje odpowiedzieć w swej pracy Longerich.

Publikacja podzielona na sześć części opisuje najdrobniejsze szczegóły z życia Heinricha Himmlera. Jego dzieciństwo, młodość, studia oraz najważniejszy etap w życiu twórcy SS – spotkanie na swojej drodze życia Adolfa Hitlera i przyłączenie się do Führera, dzięki któremu Himmler został jedną z najważniejszych osób w państwie. Autor publikacji w głównej mierze skupił się jednak na dorosłym życiu Reichsführera SS. Ideologia, kult religijny, kwestia osobowości Himmlera, jego ambicji i celów oraz sprawa ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. Te zagadnienia porusza właśnie Peter Longerich, chcą ukazać czytelnikowi kim był i w jaki sposób działał człowiek, który decydował o życiu i śmierci milionów ludzi.

Longerich ukazuje nam Himmlera jako człowieka bez skrupułów, dążącego za wszelką cenę do osiągnięcia celu, mającego swoją wizję, fantastyczny świat, który próbował wprowadzić w życie poprzez realizację brutalnych, bezwzględnych i chorych poglądów. Autor w rozdziale „Wielka Rzesza Germańska: Przestrzeń Życiowa i Mordy Etniczne” tak opisuje umysł Heinricha Himmlera:

„…Himmler potrafił pogodzić ambitne cele ideologiczne z własną żądzą władzy. Widać to wyraźnie w sposobie, w jakim systematycznie wykorzystywał swoje prerogatywy Reichsführera SS. W 1941 roku zaczyna się nadto ujawniać jego fantastyczny świat, naznaczony najskrajniejszą brutalnością, odczłowieczeniem i absolutną bezwzględnością polityczną – był to świat fantazji noszący charakterystyczne piętno Himmlera, świat, który Reichsführer miał nadzieję rychło obrócić w rzeczywistość”

Biografia Himmlera autorstwa Petera Longericha to nie tylko historia człowieka, który nie mając nic sięgnął po absolutną władzę w Rzeszy Niemieckiej, ale przede wszystkim stał się panem życia i śmierci milionów niewinnych istot, które zawiniły wyłącznie tym, że nie odpowiadały nazistowskiej ideologii. Autor zbierając przez dziesięć lat materiały do swojej książki stworzył pracę nie mającą sobie równych. Na prawie tysiącu stronach ukazał człowieka potwora, obnażył III Rzeszą Niemiecką jako państwo, a także, jak krok po kroku prowadzono eksterminację Żydów. Podsumowując życie Himmlera i jego ideologię Longerich napisał:

„Rozważania nad imperium Himmlera oraz nad jego planami i utopijnymi wizjami prowadzą do wniosku, że krył się w nich destrukcyjny potencjał wykraczający daleko poza faktyczne nieszczęścia spowodowane przez nazizm. Systematyczny mord europejskich Żydów – który dziś najczęściej kojarzony jest z nazwiskiem Himmlera – był w jego oczach jedynie wstępem do krwawego zaprowadzenia nowego porządku na całym kontynencie europejskim”

Publikacja Petera Longericha „Himmler. Buchalter Śmierci” to nie tylko biografia Reichsführera SS, ale całe kompendium wiedzy o nazistowskiej machinie, która zawładnęła połową Europy, doprowadzając ją do upadku. Dla historyka to lektura obowiązkowa. Polecam ją także każdemu, kto pragnie poszerzyć swoją wiedzę o II wojnie światowej i kwestii Holocaustu. Niewątpliwie książka Longericha to w ostatnich latach jedna z najważniejszych prac poświęconych Heinrichowi Himmlerowi.

Peter Longerich – jeden z najwybitniejszych współczesnych historyków. Specjalizuje się w tematyce związanej z Holokaustem. Ukończył Uniwersytet w Monachium, pracował w monachijskim Instytucie Historii Współczesnej, Instytucie Fritza Bauera we Frankfurcie nad Menem oraz w Centrum Studiów nad Holokaustem Muzeum Holokaustu w Waszyngtonie. Jest również profesorem Royal Holloway and Bedford New College Uniwersytetu Londyńskiego oraz dyrektorem Centrum Badań Holokaustu i historii XX wieku tej uczelni.

Autor: Peter Longerich;
Tytuł: „Himmler. Buchalter Śmierci”;
Wydawca: Prószyński i S-ka;
Miejsce i rok wydania: Warszawa 2014;
Liczba stron: 960;
Cena: 89 zł;
Więcej tutaj

Szczególnie polecam!!!

Tomasz Sanecki;
Bytom, 26 maja 2014 r.

Recenzja książki Christophera R. Browninga „Geneza ostatecznego rozwiązania. Ewolucja nazistowskiej polityki wobec Żydów, wrzesień 1939 – marzec 1942”

Ta publikacja to dogłębne studium wiedzy na temat ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej w Europie. Począwszy od napaści hitlerowskich Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 roku aż po konferencję w należącej do SS wilii nad jeziorem Wannsee pod Berlinem w styczniu 1942 roku, czytelnikowi wyłania się dogłębny stan poczynań i prowadzonych operacji mających na celu wyniszczenie narodu żydowskiego w okupowanej Europie.

Autor rozpoczynając publikację skupia się w początkowej jej fazie na okupowanej Polsce, gdzie hitlerowskie Niemcy stworzyły laboratorium polityki rasowej.

„Niemiecka napaść na Polskę we wrześniu 1939 roku i późniejsza okupacja były wydarzeniami o podstawowym znaczeniu dla ewolucji polityki antyżydowskiej w kierunku ostatecznego rozwiązania. W ręce Niemców wpadło wówczas ponad 2 miliony polskich Żydów, a pod koniec roku, w chwili zamknięcia granicy między niemiecką a rosyjską strefą okupacyjną, pozostało około 1,7-1,8 miliona”

Getta, obozy zagłady, masowe morderstwa, deportacje, przymusowe roboty. Tak wyglądała codzienna rzeczywistość Żydów w Polsce i nie tylko. Na terenach podbitych przez nazistowskie Niemcy na ludności żydowskiej dokonywano niewyobrażalnych okrucieństw i mordów. Kiedy w czerwcu 1941 roku Niemcy zaatakowały Związek Radziecki, w pierwszym półroczu wojny naziści, jaki pisze Christopher Browning wymordowano około 800 tysięcy Żydów.

„Niemcy od początku prowadzili zapowiadaną już we wczesnych planach wojny na wyniszczenie politykę terroru, która z czasem nabierała impety. Już pod koniec 1941 roku liczba ofiar wśród cywilów i jeńców była zatrważająca. Wymordowano 500 000 – 800 000 Żydów, w tym kobiety i dzieci – co oznacza, że dziennie zabijano średnio 2700 – 4200 osób – a całe regiony zostały uznane za wolne od Żydów”

Przedstawione liczby dotyczące mordowanych Żydów na ziemiach rosyjskich są zatrważające. Jak zauważa autor pracy podbój Związku Radzieckiego umożliwił stworzenie warunków na drodze do całkowitej eksterminacji Żydów na terytorium Związku Sowieckiego. Kluczowe jednak decyzje i to dotyczące wszystkich Żydów w okupowanej przez Niemcy Europie zapadły podczas konferencji nad jeziorem Wannsee pod Berlinem w styczniu 1942 roku. To tam Reinhard Heydrich przedstawił skrupulatny i bezlitosny plan wobec Żydów. Mimo że kilka miesięcy później organizatora konferencji i programu zagłady Reinharda Heydricha nie było wśród żywych – zmarł w wyniku zamachu na swoje życie w czerwcu 1942 roku – cała machina ludobójstwa pracowała i zbierała krwawe żniwo w najokrutniejszych obozach zagłady, gdzie ginęły miliony niewinnych ludzi.

Christopher Browning ukazuje także największych zbrodniarzy, którzy bezpośrednio brali udział w tym ludobójstwie. Odpowiedzialność Hitlera, Himmlera, Heydricha, Eichmanna za dokonywane zbrodnie jest bezsprzeczna. Eksterminacja Żydów, jak pisze autor publikacji, była doskonale zaplanowanym projektem, który realizowano z całą zapalczywością do końca istnienia Rzeszy Niemieckiej. Projekt wywozu Żydów na Madagaskar, powstanie gett, obozów koncentracyjnych, cała nazistowska polityka i gospodarka prowadzona wobec Żydów – te sprawy porusza Browning w książce „Geneza ostatecznego rozwiązania”. Autor próbuje ukazać czytelnikowi nie tylko ogrom ofiar, jakie pochłonęła nienawistna polityka Nazistów, ale przede wszystkim w jaki sposób zaplanowaną tą najohydniejszą zbrodnię w dziejach ludzkości – eksterminację narodu żydowskiego.

Ta książka to doskonała praca opisująca całą ewolucję nazistowskiej polityki wobec Żydów w okresie 1939 – 1942, a więc w czasach największych podbojów Wehrmachtu. Wraz z podbojami zmieniały się koncepcje najwyższych dostojników III Rzeszy Niemieckiej wobec Żydów. Stawały się one coraz bardziej brutalne. Los Żydów znalazł się bowiem w rękach kilku osób, dążących bez opamiętania do eksterminacji narody żydowskiego. Do nich z biegiem czasu dołączali zwykli ludzi, którym nazistowska propaganda przedstawiała Żyda jako winnego upadku Niemiec po I wojnie światowej i wroga narodu niemieckiego.

O zbrodniach popełnianych nie tylko przez nazistów na Żydów należy i trzeba pisać. Bez zastanowienia polecam każdemu tą publikację. To wspaniałe kompendium wiedzy o losach narodu żydowskiego, który mimo projektu całkowitej jego zagłady, oparł się jej, a my dzisiaj dzięki zachowanym dokumentom, świadkom i relacjom tych, którzy przeżyli mogliśmy poznać prawdę o Holocauście.

Autor: Christopher R. Browning;
Pełny Tytuł: „Geneza ostatecznego rozwiązania. Ewolucja nazistowskiej polityki wobec Żydów, wrzesień 1939 – marzec 1942;
Wydawca: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego;
Miejsce i rok wydania: Kraków 2012 rok;
Liczba stron: 595;
Cena: 66.51 zł;
Więcej: tutaj

Polecam!!!
Tomasz Sanecki,
Bytom, 24 marca 2014 r.

Recenzja książki Adriana Weale „SS. Historia pisana na nowo”

SS – jedna z najokrutniejszych i najbrutalniejszych, uznana w 1947 roku przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze za organizację zbrodniczą, do dziś budzi wiele kontrowersji. Ta masowa instytucja, która kiedy powstawała była w cieniu S.A. z czasem kiedy do coraz większej władzy zaczął dochodzić Adolf Hitler stała się wszechobecną i masową organizację, która decydowała o życiu i śmierci milionów ludzi w Rzeszy i w całej okupowanej Europie. Jej historię, kulisy powstania, działalność, twórców, działaczy i wreszcie upadek SS przedstawił w wydanej przez Wydawnictwo Dolnośląskie książce Adrian Weale „SS. Historia pisana na nowo”.

Książka podzielona na dwadzieścia pięć rozdziałów opisuje w sposób dokładny „od a do z” całą historię SS. Poznamy idee jej powstania, twórców, w tym Heinricha Himmler, jej strukturę, rozbudowę, działanie pierwszych obozów koncentracyjnych, historię SD – wywiadu i służby bezpieczeństwa SS, a także genezę powstania Waffen SS, działalność Einsatzgruppen, zbrodnicze czyny podczas europejskich podbojów oraz działalność obozów zagłady, jak Auschwitz, gdzie ginęło miliony niewinnych istnień.

Autor nie zapomniał także wspomnieć o konferencji w Wansee, gdzie zapadła kluczowa decyzja odnośnie tzw. ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. W książce znajdziemy także wiele innych ciekawostek z historii SS. Weale`a posługując się dobrze dobraną literaturą, pamiętnikami, wspomnieniami, a także sięgając do źródeł archiwalnych stworzył prawdziwe kompendium wiedzy o historii SS. Dzięki temu czytelnik zagłębiając się w lekturę książki odkrywa nowe wizje, idee i makabryczne czyny jakie popełniła organizacja stworzona od podstaw przez Heinricha Himmlera. Autor już we wstępie realnie ocenia Himmlera pisząc:

„Od czasu swojego samobójstwa w brytyjskiej niewoli w 1945 roku Himmler jest przedstawiany jako potwór, ludobójca, hipokryta, chimeryczny pedant i człowiek o słabym, chwiejnym charakterze. To wszystko prawda, co nie zmienia faktu, że był jednocześnie jednym z najbardziej energicznych, chorobliwie ambitnych, nieustępliwych i skutecznych w działaniu ludzi świata polityki III Rzeszy”

Himmler jak zauważa autor książki nie był jednak odosobniony w swych pomysłach i ideach. Potrafił doskonale dobierać sobie współpracowników, jak: Reinhard Heydrich czy Walter Schellenberg, którzy wiernie służyli Reichsführerowi SS, wypełniając każdy zbrodniczy rozkaz swego przełożonego.

Adrian Weale pisząc książkę o jednej z najbardziej zbrodniczych instytucji w historii XX wieku próbuje czytelnikowi uzmysłowić, jak i dlaczego doszło do tak potwornych zbrodni oraz jaką rolę odegrało SS w historii III Rzeszy. Możemy zadać sobie pytanie, jak jedna organizacja mogła mieć takie wpływy w państwie, nieograniczona władzę i bogactwo, które wielu zbrodniarzom wojennych pozwoliło uniknąć odpowiedzialności? Odpowiedź znajdziemy w publikacji brytyjskiego historyka i wojskowego Adriana Weale`a.

Adrian Weale ukończył uniwersytet w Yorku, Królewską Akademię Wojskową w Sandhurst oraz akademię wojskową dla kadr dowódczych i sztabowych Joint Services Command and Staff College. Jest autorem wielu książek z zakresu literatury faktu, dziennikarzem i oficerem rezerwy. Służył między w Wielkiej Brytanii, Europie i na Bliskim Wschodzie. Książka „SS. Historia pisana na nowo” jest godna polecenia nie tylko historykom, ale także tym, którzy pragną poznać prawdę o organizacji, która do dziś budzi przerażenie.

Autor: Adrian Weale
Tytuł: „SS. Historia pisana na nowo”;
Wydawca: Wydawnictwo Dolnośląskie;
Miejsce i rok wydania: Wrocław 2010;
Liczba stron: 344;
Cena: 36,92 zł;
Więcej tutaj

Gorąco Polecam!!!

Tomasz Sanecki,
Bytom, 3 lutego 2014 r.