Na patronkę wybrali Świętą Barbarę

image-2

Źródło: Parafia pw. Świętej Barbary w Bytomiu, www.barbarabytom.asn.pl

Przełom XIX i XX wieku to gwałtowny rozwój Bytomia. Powstające kopalnie węgla kamiennego, rozwój przemysłu ciężkiego przyczynił się także do wzrostu liczby mieszkańców naszego miasta. Jeszcze na początku XX wieku Bytom i jego okoliczne wioski należał terytorialnie do parafii Najświętszej Marii Panny, gdzie liczba wiernych z każdym rokiem rosła, osiągając w latach dwudziestych XX wieku ponad 27 tysięcy osób. To spowodowało, że rada parafialna Najświętszej Maryi Panny podjęła 30 kwietnia 1926 roku decyzję o budowie nowego kościoła, który przejąłby część wiernych. Projekt zyskał poparcie kardynała Adolfa Bertrama, który zobowiązał się ofiarować główny ołtarz do nowej świątyni.

Podczas kolejnych obrad podjęto także decyzję, że patronką nowobudowanego kościoła będzie patronka górników – Święta Barbara. Z kolei w maju 1928 roku wyłoniona została komisja budowy nowego kościoła na czele której stanął ksiądz proboszcz Józef Niestrój. On również rozpoczął zbiórkę pieniędzy na budowę świątyni, które pochodziły od władz Bytomia, mieszkańców miasta oraz bytomskich parafii. Dzięki temu władze kościelne zleciły śląskiemu architektowi Teodorowi Ehlowi zaprojektowanie i budowę nowego kościoła, która rozpoczęła się już jesienią 1928 roku. Teodor Ehl to jeden z najwybitniejszych śląskich architektów, który miał na swoim koncie blisko trzydzieści obiektów budowlanych w tym nie tylko kościoły, ale także hale fabryczne czy budynki użyteczności publicznej.

Budowa kościoła postępowała bardzo szybko. Rozpoczęto ją w październiku 1928 roku, a zakończono już w listopadzie 1929 roku. 24 listopada 1929 roku poświęcono kamień pamiątkowy, a także zakończono prace nad dachem nowej świątyni. Zanim jednak odprawiono pierwszą mszę w kościele pw. Świętej Barbary /msze zgodnie z decyzją księdza Niestrója miały się odbywać po niemiecku i polsku/ musiały zakończyć się prace wewnątrz świątyni. W lipcu 1930 roku zmarł prowadzący prace budowlane ksiądz Józef Niestrój, którego zastąpił ksiądz wikary Maruska. Jak się okazało prace wewnątrz budynku trwały dłużej niż budowa samego kościoła i zakończyły się dopiero w pierwszej połowie 1931 roku. 10 maja 1931 odbyła się konsekracja kościoła pw. Świętej Barbary. W uroczystościach połączonych z obchodami 700-lecia istnienia kościoła Najświętszej Marii Panny wziął udział arcybiskup wrocławski Adolf Bertram, który poświęcił nie tylko nową świątynię, ale także umieszczone w głównym ołtarzu relikwie św. męczenników Fidelisa i Jukundy.

Niestety czas konsekracji nowej świątyni w Bytomiu przypadł na okres wielkiego kryzysu gospodarczego na świecie. Udało się zbudować i wykończyć nowy kościół, ale zabrakło już środków finansowych na budowę plebani. Proboszcz kościoła Świętej Barbary Alfred Hrabowsky oraz wikariusze mieszkali w wynajętych mieszkaniach, dlatego też już po konsekracji świątyni rozpoczęto starania o nowe środki pieniężne na budowę plebani. Trudna sytuacja gospodarcza w Niemczech i idący za tym brak środków finansowych spowodowały jednak, że nowa plebania powstała dopiero w 1937 roku. Tym samym została oficjalnie zakończona cała budowa wszystkich obiektów należących do parafii pw. Świętej Barbary. Liczba parafian w 1931 roku wynosiła około 10 tysięcy wiernych, zaś pod koniec wojny wyniosła prawie 12 tysięcy.

Sytuacja parafii zmieniła się wraz z zakończeniem II wojny światowej. Bytom został przyłączony do odrodzonej Polski, a parafia znalazła się w granicach Opolskiej Administracji Apostolskiej. Liczba wiernych wraz z rozwojem miasta wzrastała i już w 1948 roku wynosiła 12 500 mieszkańców, a w połowie lat 60-tych XX wieku wzrosła do 13 tysięcy. Obecnie ze względu na spadek liczby mieszkańców miasta, liczba wiernych wynosi zaledwie około 6 tysięcy osób.

Tomasz Sanecki

Bytom, 30 listopada 2015 r.

Możliwość komentowania jest wyłączona.